California

THANKS!

De cirkel is rond, het boek kan gesloten worden. Mijn laatste post op Carfreax California. Een blog dat me veel energie en tijd kostte. Het was het waard! Steeds met snelle passen de realiteit achterna met camera en innerlijk notitieblok. Nooit te pakken te krijgen, altijd nieuwe indrukken biedende. 

De hongerige volgers in Nederland van voedsel uit de California Kitchen voorzien. Een motivatie om door te gaan met verhalen, beelden. De harde kern van lezers en reageerders. Het was fantastisch om de tijd op deze manier te delen. Bedankt! Bedankt ook voor het geduld als het weer eens een tijd rustiger was op het blog terwijl uw reporter druk in de weer was. Tussendoor moest, men zou het bijna vergeten, ook nog gewerkt worden.

Is het verhaal helemaal compleet? Nee. Traffic jam in de blogosphere. Veel verhalen hebben het hier niet gehaald uit tijdsnood. Baseball in San Diego, de dorre vlaktes van Hansa Burego, de bungalows van Palm Springs, het schitterende Yoshua Tree Park, flash floods in de Mojave, neon overkill in Vegas, de romige rotspartijen van Zion, het licht in Antelope Canyon Slot , het grillige Bryce, het indrukwekkende Death Valley, de stilte van Mono Lake, groots en groen Yosemite, kleurrijk San Francisco, de afgronden rond Big Sur, boeren in Salinas, verwaaide bomen bij Monterey en een 24 hours trip around Los Angeles.

Achtien maanden in de States. Een stukje thuis aan de andere kant van de wereld. Het was een schitterende belevenis  met al zijn facetten. Mooi om nog eens terug te bladeren. Het blijft genieten.

Eindelijk kan nu, na het online gebeuren, het boek vorm aan nemen. 

CURB YOUR ENTHUSIASM!

Een snel ontbijt. Voordat ik de deur uit ga grijp ik de camera. Charged. Een normale dag in Venice. Vaak is het om de hoek al raak. De modellers wachten in de studio, het sluimerige ochtendverkeer is langzaam. Meestal overheerst de haast, vaak is ook de verleiding te groot. Stoppen voor een shot of niet? De vele alternatieve routes die ik als local neem zijn bezaaid met indrukken. Autos die opgaan in hun omgeving. Aus dem Bilderbuch so zu sagen. Curb your enthusiasm! Het vastleggen van California Car Culture als sport. Kruimels binnen een groter geheel. Nu of nooit.

Tegen de hoge stoepranden staan ze nonchalant geparkeerd, de juwelen van de straat. Het spectrum weerspiegelt de maatschappij. Van mint condition tot wegroestend onderkomen. Monumenten van de Amerikaanse geschiedenis. Autos als ultiem middel om te communiceren hoe je denkt en wie je bent in een stad die draait om mobiliteit.

Bumperstickers en numberplates. "An eye for an eye makes the whole world blind". "One nation under whose god?"  "LA Yoga", "Servuus","Ipod Lvr". Subtiele details op rollend America. Veertig Dollar en een stapel papier bij de DMV en je kan je "plates" zelf vormgeven. Met de gadachte heb ik gespeeld, helaas kwam het er niet zover vanwege de bijkomende bureacratie voor leasewagens. CFX CA was nog vrij, het zou mooi geweest zijn. Een half jaar rondrijden met de specs van de Audi dealer had ook ewel iets. 4.2 Quattro. De prijs daarvoor was een aantal bonnen van de locale parkeerwachter. Alhoewel het straatbeld anders doet vermoeden zijn officiele kentekenplaten in California wel verplicht.

Lunch buiten de deur. Meestal dichtbij op Ocean Park, vaak ook ergens achteraf. De rollende Mexicaanse Cantinas als locale attractie. Naast een goeie sandwich, burger of taco is het resultaat meestal een treffend shot als dessert. Steeds weer de interne competitie met Steve. "Mattijs, do you have your camera with you?" 

's Avonds in Venice het resultaat van de dag downloaden. Eerst dat bericht van afgelopen  weekend maar eens schrijven. De fotos schuiven voorbij op het scherm terwijl ik nadenk over een verhaallijn. Eerst maar eens een pauze in de tuin. Het geluid van sirenes zwerft door de avond als flarden text door mijn hoofd waaien. Een leeg wit scherm, text editor, het toetsenbord ratelt, even afstand en dan verder tot laat in de nacht. Een normaal mens gaat met een leger hoofd het bed in. Nederland is weer up to date.

Predateren. In het voorjaar van 2006 begonnen Michiel en ik op een warme zondag avond in Eindhoven aan het medium Carfreax. "Kijk, dit is handig, predateren!". In California komt het me vaak te pas. De werkelijkheid gaat me hier te snel. Information overload. Ik heb net het ene in woord en beeld kunnen vatten of het volgende dient zich alweeer aan. Een tsunami aan indrukken. De kruimels Street Life vallen zodoende vaak buiten de boot. Vadaar deze post, gepredateerd, maar nog steeds met hart en ziel.

STREET LIFE

Ergens in November 2006 gaf mijn camera de geest. Out of focus. Met een fijne kruiskop op zoek naar de oorzaak, tevergeefs. Na een paar dagen hield ik het niet meer uit. Teveel photo oppurtunities vlogen voorbij. Een impuls aankoop uit noodzaak. Met 10 miljoen pixels snel weer op pad.

 

Met de neus op California. "Neem je nu gewoon een foto en snijd je daarna je detail eruit, of mik je nu echt die shots zo als je ze wil hebben?" Het laatste is natuurlijk het geval. Street life 24/7. Altijd ogen openhouden en snel beslissen. Drie keer rechts het blok om als het moet. Het zoeken van een parkeerplaats als grootste uitdaging.

Cali Colors. Het licht fenominaal, romige reflecties en intense kleuren. Bijna altijd. Geen wonder dat hier de hoofdstad van de film gevestigd is. "Speel je wel eens vals en verander je de kleur van een foto?" Negatief, het palet is breed en kent vele schakeringen. Alles gratis. Wel heb ik uren zitten selecteren achter het scherm.

Vijftien vierkanten, een constante. Tweede rij, uiterst rechts. Zwarte titel op witte achtergrond. Een zondag in Pomona was een makkie, maar ook erg veel werk. Vijf uur op pad, vijf avondend achter de laptop. Gepuzzel binnen een vierkant canvas, op zoek naar contrast, richting en harmonie. Welke foto mag links naast de titel in de spotlight glanzen? Schuiven, switchen, kijken,kiezen, control z.

Kill your darlings. Menig foto blijft in een folder op de hard disc. Kiezen. Van de tweehonderd haalt wellicht de helft het.

Elk beeld een anekdote binnen het grote verhaal, dat is het doel. Het save as als overwinning op mezelf. Knoop doorgehakt. Ogen open en de straat op.

"Ready for lunch?" Ja zo meteen, nog een tape leggen. De studio uit, de straat op. Wacht even, ik pak mijn camera nog even uit de auto. Wachten bij het stoplicht, een led sled schuift voorbij. Klik. De middagpauze als inspiratie, vaak vol onverwachte wendingen.

Street life. Leven in beweging. Morgen is alles anders. Ga er niet vanuit dat die mint groene auto voor dito muur er morgen ook nog staat. Los Angeles now, een momentopname. Input overload, soms is het teveel. De shots op de SD. 's Nachts rust de camera. Na acht uur blinkt het lampje. Charged.

COMING HOME

Op zondag middag heb ik nog wat zitten printen in de studio. Maandag ochtend staan bij de secretaresses bossen bloemen op het bureau. Leaving in style. Laatste shake hands en hugs. Ik weet dat ik nog eens terug zal komen, toch is het even slikken.

Steve brengt me met de kids naar LAX en niet veel later stap ik een 747 binnen. Indian Air. Met een brede grijns word ik ontvangen. Het interieur heeft dringend een renovatie nodig, de airconditioning is voorzien van wierook en het eten is spicy. De goede stemming van het personeel maakt echter veel goed. In de orientaalse businessclass is het leeg. Voor in de neus van een jumbo raas ik terug naar Europa. "Solly Sil, the enteltainment does not wolk, an mistake flom oul engineer  hahaha". Het beeldscherm blijft blauw. Elf uur de tijd om mijn eigen film nog eens af te spoelen. Al snel wint de vermoeidheid het.

Terug in Muenchen wordt ik overdonderd door de verschillende grijstonen. Het is al laat in de middag, donker. Hopelijk breekt de lente snel door. Niet veel later draai ik de sleutel om en stap mijn appartement binnen, donker en koud. Onwennig zoek ik naar de lichtschakelaar. Klik. De jetlag is al behoorlijk hard aangekomen, maar een hallucinatie heb ik nog niet mogen beleven. Ballonnen en confetti, slingers en een volle koelkast. Het handschrift van Ivo en Uli is duidelijk aanwezig. Echte vrienden.Welkom thuis!

LAST VIEWS

Zaterdag druk in de weer met allerhande poetsmiddelen. De laatste dag in mijn beach cottage aan Electric Avenue. Genietend onder de palmen na gedane arbeid. De gele beplanking straalt als nooit tevoor. Morgenvroeg kan ik met een gerust geweten de woning overlaten aan de verhuurder. 

Nog even door de stad cruisen, laatste fotos schieten, inkopen doen. Data management. De externe harde schijf ratelt onophoudelijk. Duizenden indrukken verdwijnen in mijn virtuele koffer. Voor de zekerheid maak ik op het werk nog een extra back up. Wandeling door Venice. Alles gaat door op zijn typische lome gangetje.

Zondag blijf ik bij Steve pitten. Twee grote koffers staan op de gang, strak ingepakt voor Duitsland. Dit is dan echt de laatste avond. De afgelopen weken gingen in sneltreinvaart, morgen is het avontuur dan definitief voorbij. Steve zal over een paar maanden dezelfde weg terug naar Europa maken. In de luwe avond van Santa Monica smeden we alvast  plannen om de pijn te verzachten. Ergens in Europa moet er toch ook een Pomona en of Pebble Beach te vinden zijn! Het afscheid zal zwaar vallen, de vibrations van California blijven, zo hoop ik, nog erg lang doortrillen. Back to Germany, ook daar heb ergens toch wel zin in.

GOODBYE BURBANK

Pizza en soda. Rond de middag sta ik met een stapel warme kartonnen dozen in de lift van het DCC. Borden, check, servetten, check. De laatste officiele werkdag in Santa Monica. Mirko en ik zullen maandag terugkeren naar Duitsland. Voordat het zover is genieten we van een laatste lunch met het gehele team. Abbots pizza op Pico, best in town, had de bestelling al klaar staan. Rond een uur of twee de laatste presentatie op de werkvloer. Vier strak gelijmde posters op foam. De eerste met een samenvatting van alle officiele projecten waaraan ik hier mocht werken, de Q5 showcar toch wel als hoogtepunt. Het tweede vierkant is gevuld met de vele side-kicks waarvoor ik tussendoor nog tijd wist te vinden. Exterieur en interieur, anderhalf jaar lang was ik allround designer in een team met open oor voor ideeen. Twee keer mee mogen doen aan de L.A. challenge met als resultaat een schets op de cover van Car Styling. Het kan verkeren.

Board nummer drie en vier zijn gevuld met het u inmiddels bekende layout van Carfreax California. Impressies van California Car Culture. Moon Eyes hotrodding vs. Huntington Beach Concours d'Elegance. Twee uitersten van het brede spectrum.

Zal ik er vanavond nog een toe kunnen voegen? De hele week heb ik nodig gehad om Yuval ervan te kunnen overtuigen voor de laatste keer mee te gaan naar Burbank. Zal hij de lange reis naar Burbank daadwerkelijk ondernomen hebben, berg op in het drukke weekend verkeer? Als ik tegen half negen de drive-in oploop staat hij trots naast de Samba, omringd door verwonderde blikken. Tussen de velen vee-eights valt dit kleine wonder uit Japan extra op. Volgens velen het highlight van de avond. Tijd voor een tailgate dinner.

Veel fotos zal ik vandaag niet maken. Mijn tripod is inmiddels al op weg naar Europa, vandaar. Met ingehouden adem waag ik een eerste poging. Een onscherpe Super Bee als resultaat. Beteuterd kijk ik naar het beeld op mijn display alvorens ik diep adem haal voor een tweede poging. Naast me hoor een mannenstem. "Do you come here for the cars, the pictures or the food?" Voor de complete sfeer antwoord ik kort. De man vraagt verder en zo komt langzaam een gesprek op gang over autocultuur aan de Westcoast. Ik kadreer het volgende shot als ik bemerk dat de gestalte naast me aandachtig bezig is me te filmen. Hij zit vol vragen en pas nu valt me op dat achter hem een jonge dame met een grote microfoon ons gesprek op tape zet. Wacht eens even, een tweede assistent met een grote camcorder filmt vlijtig mee! Twee meter daarachter staat iemand met een clipboard. Waar ben ik nu weer in beland!

Bij dit inmiddels uitgebreide interview blijkt het te gaan om een documentaire over car culture California. "Do you know the movie American Graffiti?" Natuurlijk, de tweede film van George Lucas. "Indeed, we are working on the 35th anniversary DVD edition". Is dit een grap of bevind ik me daadwerkelijk in een decor van hollywood? Ik neem de proef op de som en noem het kenteken van de hotrod uit de film. THX 1138, een kleine hint naar de eerste film van de grootmeester. De grijzaard is onder de indruk en verteld dat hij bij beide films betrokken was als cameraman. De witte Lola uit THX was toendertijd in het bezit van niemand anders dan de man waar ik nu mee sta praten, geweldig!

Na een laaste vraag ontwaak ik langzaam uit mijn roes, verbazend om me heen kijkend. Het clipboard wordt onder mijn neus geschoven met het verzoek een krabbel te zetten voor eventuele publicatie. Wat een avond! Het blijft hopen op die special edition DVD, wellicht met een glimp van the American Kid uit Nederland. Fingers crossed!

MELROSE

Ik ben er twee keer voorbij gereden. Please make a U-turn if possible, you have reached your destination. De rode letters op de gevel doen anders vermoeden, maar hier worden Audis fitgehouden. Tussen de Porsches parkeer ik. Audi Porsche dealership in West Hollywood. Het is lang wachten, maar dan verschijnt iemand die me verder helpen kan. Ja, ik weet het, een servicebeurt is nog niet echt aan de orde, maar doe het toch maar. De man kijkt vol herkenning naar mijn Zephyr skateshop t-shirt. Een gesprek over Dogtown en skating in Santa Monica volgt. De mechanic skate af en toe zelf nog met Tony Alva. De cirkel sluit zich. 

"Kom na de middag terug, dan zorg ik ervoor dat ie topfit is, onze chauffeur kan je overal naartoe brengen". Ik stap in de witte bus. Santa Monica, terug naar de studio? Wacht even, waarom niet naar West Hollywood? Niet veel later sta ik voor de laatste keer op Melrose Ave. Drie dikke uren zonder to-do lijsten. Veel winkels zijn nog gesloten. Fairfax en Melrose, lekker ronddralen.

In een van de winkels die ik al langer op de radar had stap ik binnen. Een muffe geur van oud karton. Een diep pand met hoge houten rekken, gevuld met vinyl. Ik wilde eigenlijk even kijken, maar zal twee uur later pas het pand verlaten. Dit is een van die winkels die op Melrose de tand des tijds heeft doorstaan. De twee oudere heren zijn daar getuige van. Al snel kom ik gesprek met Chase Sanders, de eigenaar. Gezet postuur, snel mondwerk. Een lange monoloog over de muziekindustrie volgt. Viny die hard vol passie. De tijd lijkt stil te staan.

Waar was ik eigenlijk naar op zoek? Overvolle bakken, rijen lang. Hebben jullie een systeem? "Listen, we have over 250.000 records here, and another 500.000 over our depot, we don't have a fancy database computer or whatever, it's all in here you know". De man wijst met zijn vinger naar zijn hoofd. Wat jij zoekt hebben wij. Eens kijken of dat waar is."Henry, this guy is looking for the soundtrack of Grand Prix, you know, racing cars, help him out will you".Met een zwarre astmatische adem vraagt de tweede man me mee te komen. Via smalle gangen komen we in een tweede ruimte. Platen tot het plafond. Geschuifel. Alles gaat hier langzaam, maar doeltreffend, zo blijkt. Zonder te twijfelen trekt Henry het juweel uit een overvol rek.

Met de taxi terug naar de dealer. De to-do lijst slinkt en verrassingen blijven komen.

TO DO

Groen, rood zwart. Ik scroll door het document op mijn beeldscherm. De to-do lijst is lang, groeit elk uur. De laatste week in California is gevuld met administratieve rompslomp. Ik save mijn projecten op een mobiele hard disc, ruim mijn schetsen op. Na een dag kan ik een aantal items groen afstrepen. Op Electric Avenue staan de dozen al klaar in de woon- en slaapkamer. De inventaris voor de douane nog even voorzien van een laatste update. Op dinsdagavond ren ik nog even naar de lokale skateshop in Venice. Zo'n longboard hoort er eigenlijk nog wel bij.

Woendag. Rond een uur of tien staat een grommende Freightliner voor de deur. Twee mannen in overal komen binnen en maken met een korte blik in de woning een rekensommetje. Anderhalf jaar West Coast verdwijnt met zorg en pakpapier in bruine kartons. Veel t shirts, boeken, magazines en platen. De houten krat in de veel te grote truck staat er maar verlaten bij. De deur slaat dicht. See you in Ingolstadt.

Eindelijk ruimte. Ik poets het huis van binnen en buiten. Aan het einde van de middag stap ik in de auto. Morgen heb ik een afspraak met de dealer. Een servicebeurt na een dik jaar kilometers vreten. Voordat het zover is laat ik de A6 eerst grondig reinigen. Een "hand wash". Detailing heet het hier. Op Pico Blvd rijd ik het terrein op. Latinos zijn druk in de weer met lappen en flessen, gevuld met wondermiddeltjes. "Ja ik ga voor het premium pakket". De Audi verdwijnt in de wasstraat en ik ga op een van de stoelen in de late avondzon zitten. Een kwartier later zwermt een groep geroutineerd om en door mijn auto. Polishing, leather refreshment, glans, carwash the American way. Zo goed als nieuw staat ze in het gouden licht, afgezien van enkele diepe krassen (met dank aan de vele bumps and streetdips die L.A. kent). Het interieur is voorzien van een vettige glans. Niet mooi, maar het ziet er nieuw uit, en dat telt. Morgen naar de dealer, donderdag de man voor de taxatie. Een lange dag met steeds meer groene text op het beeldscherm.

BBQ & B BALL

Floris zit nog maar net in het vliegtuig als mijn mobiel oplicht. Een +31 nummer. Nederland, rond deze tijd? He Mattie, ben je thuis? Santa Monica, motelletje, inderdaad om de hoek. Een paar dagen in town, zullen we wat afspreken? Het is Michiel Verkoulen, een oude vriend uit Nederland. 's Avonds zitten we met zijn drieen in de tuin met zelfgemaakte salade en andere lekkernijen. Discussies over politiekl en economie onder de palmen van Venice. Zal Obama een kans maken, of wordt het toch Hillary? Plannen ontstaan voor de zaterdag avond. 

Voordat het de volgende dag zover is  ga ik de op zaterdag nog even naar supermarkt. Gana belde op om te vragen of ik nog wat houtskool kan meebrengen. Barbeque at the Meissners, een vol programma. De groene tuin rondom het blauwe houten cottage stroomt vol met mensen. Vrienden en collegas uit Duitsland en Los Angeles. Een geimproviseerde tafel op de veranda. Surfboard aan de muur. California style. Met de kids beschilderen we paaseieren terwijl de grill op temperatuur komt. Als Yuval opduikt moeten de schilderkunsten het afleggen tegen de micro Subaru. Julius en zijn maatje trekken beide wild aan het stuur. We're going to San Diego, yeah, awesome!

Met een goed, maar snel gevulde maag stuif ik met een rood gloeiende zonsondergang in de spiegel over Highway 10. Direction East, Down Town. SMS van Michiel. Heb tickets, wacht voor de ingang Staples Center, C U there. Coolio.

De vroege negentiger jaren stonden in het teken van basketball. Caps and hoops. Op school werd elke vrije minuut gespeeld. Op televisie was de Amerikaanse NBA het enige dat telde. Legendarische duels tussen de  Chicago Bulls en de LA Lakers. Air Jordan tegen Magic Johnson. Tijdzones. Play offs die 's nachts live te zien waren. Ga je vannacht kijken? Zeker weten dat ik vroeg op ga staan! En zo kwam het dat op een erg vroege ochtend de slaperige stem van Michiels moeder door de telefoon klonk. Hallo?

We droomden ervan om er een keer bij te zijn. Vandaag, een dikke 15 jaar later, komt het ervan. Oke, het is een wedstrijd van The LA Clippers, het kleinere broertje van de Lakers, maar toch, we zijn erbij. NBA in het echt! In the zone. Geweldige atmosfeer. Hoog in de nok met een paar meter achter ons een groep cheerleaders. Vuurwerk bij opomst van de spelers, het zingen van het volkslied. Hotdogs en popcorn, time outs en statistics. Bij elke onderbreking sprint een groep entertainers het veld op om het publiek aan het lijntje te houden. Sports the American way. Na the game koop ik een t-shirt. Het stond nog op mijn lijst en eigenlijk is er geen mooier moment op dat te delen met mijn B boy uit Nederland. De laatste week in California begint goed.

THE ENCOUNTER

Het moet zo'n tien jaar geleden zijn. Op de mat van ons studentenhuis in de Nicasiusstraat ligt een ansichtkaart. Vanuit het verre Amerika stuurt Michiel een groet naar Eindhoven. Een vale foto van de LAX Encounter. Een gebouw uit de space age. Een andere wereld, ver weg van het leven aan de academy.

Hoe vaak heb ik niet op het balkon gestaan van het DCC, turend over de skyline van Santa Monica en Venice. Aan de horizon de landende vliegtuigen op LAX. s' Nachts de parelketting van lichten tegen een oranje hemel. De bogen van de Encounter als referentiepunt.

Meer dan vijfien keer kwam of verliet ik Los Angeles via deze luchthaven. Nooit kwam het ervan. Vliegen gaat gepaard met stress. Inchecken, sleuren met koffers, paspoortcontroles. De snerpende stemmen uit de luidsprekers. "Welcome to Lax, don't leave your luggage unattended at any time". Het brommen van de bussen in de hitte, de jetlag die toeslaat.

Vandaag is het anders. Floris vliegt terug naar Nederland. Inchecken, koffers sleuren, paspportcontrole. Tussen de vele passagiers die langzaam de trap opstromen herken ik twee bekende tv persoonlijkheden. Even later bel ik Flow op. Waarschijnlijk staan ze ergens achter hem en trekken zoals elke sterveling hun schoenen uit voordat ze door de metaaldetector gaan.

Ik loop niet veel later naar het parking deck en kijk naar het silhouette van het LAX Encounter. Sinds een lange tijd wort het gerenoveerd. De bogen zijn vervangen door een wirwar aan stijgers. Vandaag heb ik tijd en besluit de rit terug naar Venice in alle rust aan te gaan.

Dit gebouw zou het goed gedaan hebben in een James Bond film. LAX Encounter, psychedelica meets atomic architecture. De muziek in de lift naar het restaurant past. Paarse en blauwe tinten en veel chroom. Een cola aan de bar en een paar fotos volgen. De bediening wrijft glazen schoon. Nee, het loopt niet zo goed sinds de verbouwing. Klanten mijden de stijgers.

Vandaag was ik er toch nog. Eigenlijk een must voor iedereen die op Los Angeles vliegt.

S.F. - L.A.

De rode brug ligt onder een grijze deken. Een dikke nevel trekt de baai in en kruipt over de heuvels van de stad. Pasteltinten verbleken. In San Francisco is het klimaat een locaal fenomeen. Wind, wolken, zon, luwte. Four seasons in one day. Vanaf de Noordkant van de Golden Gate wordt een mooi panorama geserveerd. Via dat beroemde slingerstraatje vinden we ergens op Nobb Hill een tentje voor ons ontbijt. Daarna gaat het richting Zuiden. S.F. to L.A. De mooie route gaat via de kust. Tijdrovend maar bovenal indrukwekkend. 750 kilometer PCH. De ochtendspits sluimert nog na. De stad houdt het verkeer in haar greep. Een trage start van een lange dag vol met bochten.

Via Monterey en 17 Miles Drive richting Big Sur. De kustlijn is hier grillig, hoog en spookachtig. Kronkelige bomen met verwaaide toppen. Rijden door de wolken. Een schitterende rit als je het stuur in handen hebt. Langzaam strekt zich het landschap en overheerst groen. Het laatste stuk na Morro Bay gaat op karakter en eist zijn tol. Met een dol hoofd maken Floris en ik een tussenstop in Santa Barbara. Het is al laat. Te weinig gegeten, teveel gereden en een tank die om verse brandstof schreeuwt.

Midden in de nacht verwelkomt het gloeiende grid van Los Angeles ons als het verkeer op de 405 de Santa Monica Mountains doorsnijdt. Nog een paar blocks en dan eindelijk thuis, in Venice.

Vier dagen, een dikke tweeduizend kilometer en een parelsnoer aan indrukken. Morgen doen we het maar eens echt rustig aan.

SAN FRANCISCO

San Francisco, een stad gebouwd op heuvels. De straten stijl en huizen die doen denken aan een koloniale tijd. Een ritmisch beeld van houten gevels in pasteltinten. Monumentale erkers. Zo kunnen velen genieten van een blik op the Bay Area.

De auto laten we de komende dag op de parkeerplaats staan. Wellicht zullen we the big picture missen, maar de indrukken zullen des te intensiever zijn. Te voet dus, heuvel op, heuvel af.  Een dag in de "meest Europese" stad aan de Pacific. Waar Los Angeles een oneindig en vlak grid beslaat moet San Fran het hebben van haar menselijke schaal. Velen gaan hier te voet, fiets of openbaar vervoer. Kabels ratelen onophoudend door de metalen sleuven in het wegdek.  Een lading toeristen trekt voorbij in een authentieke cablecar.

We kijken nog eens naar de adressen die Floris opgezocht heeft en maken een plan. Haight - Ashbury komt steeds weer terug als creatief stadsdeel. Het blijkt te kloppen. Kleurrijk met een hoog hippie gehalte. Een dag windowshopping, sneakers checking en t-shirt spotting. Tussendoor op adem komen in een van de vele coffeebars en eettentjes. De buit bestaat uit plastic tassen vol shirts en vynil, een doorgewaaid hoofd en overvolle SD kaarten.

Als de avond valt ligt San Francisco in een schitterend warm gouden gloed. Wat een stad. Compact, maar te groot voor een dag. De afstanden lijken kort, maar onze beenspieren laten een andere indruk achter. Moe terug in het hotel.

Het is de derde dag van onze turbotrip door California. El Mirage lijkt een eeuwigheid geleden. Morgen zullen we het rustig aan doen. Eerst maar eens goed ontbijten en dan nog even de Golden Gate meepikken.

SEQUOIA NATIONAL PARK

Het waren gisteren nog vierhonderd lange kilometers. Met het stof van El Mirage op de auto zijn we richting Noorden getrokken, op weg naar de volgende spot. Het landschap werd langzaam groener terwijl de zon zich in de horizon begon te vreten. Via Bakersfield en Pixley razen we de onder een nagloeiende hemel richting Visalia. De valley ten Westen van de Sierra Nevada is vlak en vol plantages. De fruitmand van California.

Het laatste stuk gaat berg op. Donker en stil, veel bochten. Het display van de navigatie vertoont een slingerende gele lijn. Benauwend moment. Wat denk je Flow, zullen we nog een motel tegenkomen? We veranderen de instellingen van het MMI, maar nergens verschijnen verlossende pictogrammen voor slaapgelenheden. Laten we nog een stuk doorrijden, we kunnen altijd nog terug de valley in. Dat stuk wordt langer en langer, de temperatuur buiten daalt, honger en vermoeidheid slaan toe. Go with the flow. Motels hebben we niet geboekt, is dit de rekening? 

Nog vijf minuten en dan draaien we om, laten we tot dat kleine meertje rijden. Niets. Of toch. Een paar bochten verder schemert een zwak licht in de berm. Lazy J Ranch Motel, open all saisons. We zijn gered. Vriendelijke mensen en een receptie met een goed gevulde DVD collectie. Na het inchecken gaan we vol goede moed op pad naar voedsel. Een dorpje verder staat men net op het punt de tent te sluiten. We kunnen aan de bar nog een tuna sandwich krijgen terwijl de eigenaar de stoelen op tafel zet en de bar poetst. Terug op de donkere ranch kijken we nog een trashy sci-fi voordat we gaan pitten. Morgen Sequoia National Park.

Maandag ochtend. De gele slingerende lijn door het zwarte niets krijgt kleur. We zitten midden in het groen en zijn omringd door hoge rotsen. Schapen grazen achter het motel. Een oase van rust. Voordat we het nog hogerop gaan zoeken verdwijnen twintig gallons benzine in de tank.

Na een een klein uur bereiken we Zuidelijke entree van het park. Grote grijze massieve rotspartijen en een smalle weg met gele strepen die het ene panorama aan het andere rijgt. Verbazing maakt zich meester bij het zien van resten smeltende sneeuw in de schaduw van de berm. Dit is nog maar het begin. Niet veel later staan we met onze dunne sneakers in een dik pak sneeuw. Wat een contrast met gisteren!

Tussen de enorme Pine Trees dwarrelt de sneeuw geruisloos. Sequoia Park verkeert nog in haar winterslaap. De tijd staat hier stil. We hebben het park voor ons alleen, de volle bussen met toeristen zijn nog maanden verwijderd.De grote bomen van California stonden al lang op het lijstje, maar dit had ik niet verwacht. Iets lijkt hier qua schaal niet te kloppen. De menselijke schaal te boven. De ene boom nog groter en dikker dan de andere. Kathedralen in een wit landschap.

Na de lunch in een uit pinewood opgetrokken berghut stappen we weer in de auto en verlaten de sneeuw. Groen, groener, groenst, het landschap kent geen einde. Een touristic route die je niet snel vergeet. 's Avonds vinden we sneller dan verwacht een hotel in San Francisco. Moe met vele kilometers in de benen, maar met een brede grijns. Het uitzicht mag er wezen. Gesitueerd op Lombard Street kijken we vanuit onze kamer op een groot en geel verlicht I-pod billboard. In de verte de knipperende lichten van de Golden Gate Bridge.

EL MIRAGE

Een lange dag vol contrasten en verrassingen. Twee tassen verdwijnen in de kofferbak, de soundtrack voor de komende dagen binnen handbereik. Op pad. De indrukken van de afgelopen dagen branden nog na op ons netvlies als we ons langzaam ontrekken uit het urbane landschap. De ochtendzon laat het grijze asfalt nog feller stralen. Na een lange klim duiken we in het niets, we verlaten de bewoonde wereld. Los Angeles ligt met haar rug tegen de San Bernadino Mountains, we zijn aangekomen aan de achterkant waar America "echt" begint. Voor ons een enorme leegte, droog en stoffig. Rechts van ons de besneeuwde bergtoppen. Een warme bries. Contrast. De wegen zijn ook hier met een lineaal getrokken. Een grid dat doorloopt tot in de Mojave Dessert. Her en der bouwsels tussen karige struiken. Wie zou hier wonen?Marsmannetjes? Het landschap spreekt tot de verbeelding. Landing on the moon. Een soortgelijke ervaring zouden in de dertiger jaren de eerste Hot Rodders opgedaan kunnen hebben. Zij waren de eerste die de ruimte van de woestijn opzochten om de grenzen van de snelheid op te zoeken.

We naderen onze eerste tussenstop. El Mirage Airport. Hier zou het ergens moeten zijn. Het Aviation Warehouse blijkt een met hekken omheind stuk land te zijn. Rondom een houten bungalow met blaffende honden heeft zich door de jaren heen een grote verzameling blik opgehoopt. Bij een warehouse denk je aan iets anders. Later zal ik ergens lezen dat de filmindustrie zich hier graag bedient van de nodige props. Een junkyard voor vliegtuigjunkies. Mooie details en bladderend en verwrongen plaatwerk. Delen van fusselages die ter plekke neergestord te lijken te zijn. Macaber en fascinerend. Geen wonder dat vele typeaanduidingen en logos van een lik verf voorzien zijn. Dit is niet de juiste plek om je te profileren als vliegtuigmaatschappij.

Een geheimzinnige sfeer hangt er hier in de woestijn. De namen spreken tot de verbeelding. El Mirage, Muroc, Mojave. We bevinden ons niet ver van de Edwards Airforce Base. In deze leegte is geschiedenis geschreven. Chuck Jaeger doorbrak hier de soundbarriere met de X-1. Wie weet wat er hier nu getest wordt. Het X-files gehalte is hoog en de fantasie doet de rest.

El Mirage, een fata morgana. Het zand kraakt als we langzaam het Dry Bed Lake oprijden. No shooting. Verticale stofwolken aan de vlakke horizon en geluid van huilende motoren dat door de wind gedragen wordt. Sluit je ogen en je ziet de hot rods over de vlakte jagen.

GO WITH THE FLOW, PART II

Snelle hanenpoten in het kleine Moleskine boekje dat ons deze week weer zal begeleiden. Fairfax en Melrose. Turntable Lab. Gisteren even aan kunnen ruiken, vandaag nemen we de  tijd. Melrose, een lange straat met bonte winkels. De doorloopsnelheid is er hoog. Een enkeling blijft waar velen het met frisse verf verzoeken. Boetieks en art shops, Melrose biedt veel. Floris en ik parkeren ergens in een zijstraat. Te voet zie je meer. Flagship stores en eenmanszaakjes. 

Een ontdekking is de SLB shop op Fairfax. Een zaak die California op een paar vierkante meter samenvat. Fashion meets skateboarding meets singlespeed meets tattoo meets hotrodding. Mooie shirts en tijdschriften. De plastic tassen vullen zich. Veel onverwachte toevalstreffers vandaag. Melrose, tacky and trashy, funky and colourfull. Tenmidden van dit circus dreunt een sonore toon door kleur. Een knal oranje Gallardo, alles past.

Voordat we richting Down Town gaan trekken we de Hills in. Mulholland Drive part two, vandaag met dramatisch licht op deze eindeloze stad. Het blijft droog. In het gouden licht cruisen we door Little Tokyo. Veel winkels zijn al gesloten, tijd om wat te eten. In een veel te klein tentje zitten we een dik uur lang in Japan. Onze ogen zijn aan rust toe na de vele indrukken vandaag. IWat staat er nog op onze lijst vandaag?  Een architectual landmark moet hier ergens om de hoek liggen.

In het donker lopen we even later door de brede straten richting Down Town. Rechts het politiegebouw dat in films regelmatig terugkeert. Links doemt een hoge monliet op. Het CalTrans Headquarter is relatief nieuw en springt vooral 's avonds in het oog. De neonverlichting doet denken aan de brede lavastromen op de highways. Inpsirerend. Een must die in geen enkel Moleskine boekje mag ontbreken.

GO WITH THE FLOW, PART I

Donderdagmiddag sta ik voor de tweede keer deze week op LAX Airport. International arrivals, het is vol en alles duurt lang. Wachtenden staan klaar met getrokken cameras. Reizigers van ver druppelen binnen in de te kleine hal. Ik denk nog even aan de emails van de afgelopen week. Things to do in Los Angeles. Na een dik uur mensen kijken komt hij aanlopen, de rolkoffer losjes in de hand, vermoeide blik, passend t-shirt. Floris is in town. De komende week samen op pad met mijn soulmate uit Nederland. Vele hotspots op ons gezamelijke to do lijst. L.A is niet onbekend voor ons. Toch zullen we beide veel frisse input op ons netvlies laten branden.

De eerste avond staat in het teken van aankomen. Via de studio richting the Counter. Een goede hamburger doet het altijd goed. De koelkast in Venice is  gevuld en staat de garant voor een stevig ontbijt de komende dagen.

Vrije tijd. Wij hebben een week, de hippies aan het strand van Venice de eeuwigheid. We schieten wat fotos en maken een praatje. Een oude rot met bloemen in het haar is per handkar vanuit Santa Barbara komem lopen. Honderdvijftig kilometer. Respect. De L.A. intro verloopt ook vandaag via belopen paden. Toch is het elke keer weer een nieuwe blik op een stad in beweging. Voor de Japanse supermarkt staat vandaag een metallic groene Road Runner. Fantastisch licht en gekleurde strepen op het asfalt doen de rest. Sushi to go and ready for Sawtelle. Giant Robot, check, t-shirt, check.

Veel staat er op onze lijst en de dag is niet meer al te lang. Sunset op Mulholland Drive zou mooi zijn, en ja, Amoebe Music kan eigenlijk niet ontbreken. Veel snelle indrukken. Hoezo teveel hooi op de vork? Morgen gaan we nog vroeger op pad!

Toch pakken we in de warme avond nog een hamburger mee in Burbank. Mijn vaste vrijdagavond stek de afgelopen maanden is weer druk bevolkt met locale carfreax. Ronddwalen, kijken en luisteren. The beat goes on. Ook voor ons. Morgen verder waar we gestopt zijn.