California

THE ZONE

Back in the zone, back in California. Een paar dagen lang heb ik alvast kunnen wennen aan de Duitse realiteit die binnenkort definitief zal terugkeren. De week in Europa werd enigzins vertroebeld door een slepende jetlag. Die begon met een touch down in Amsterdam, ging met een huurauto via EIndhoven richting Ingolstadt. 

Na een goed verlopen presentatie sta ik nu weer in de warme lentezon van Venice. Terwijl het model in Duitsland achtergebleven is kan ik de komende drie weken onbekommerd genieten van een verdiende vakantie. De to-do lijst zal verlopig alleen maar langer worden in verband met de aanrukkende verhuizing, maar vanaf vandaag is het motto: ogen open voor de laatste indrukken. De bel voor de laatste ronde.

Om "te landen" is niets beter dan een rondje Venice. Op de fiets gaat het dus richting Ocean Front Walk. Cruising. Op slingerende bike way ben ik niet alleen. Joggende, skatende locals van elk pluimage. Mijn weg wordt geblokeerd door een man van statig postuur, inclusief walkie talkie. "Keep on biking, look straight ahead, you are in the zone!" Mijn eerste reactie als ik hem passeer is natuurlijk een verbazende blik om me heen. "Cut" hoor ik iemand schreeuwen. De muziek stopt. Zo gaat het velen. 

Weer eens ben ik getuige van een blik achter de schermen van Hollywood en MTV. Of ben ik er nu zelf deel van? Zo zal het velen vergaan. Tijd om het geheel eens van dichtbij te bekijken. Het kleine stuk asfalt aan het strand is gevuld met kabels, cameras, schermen, rennende en schreeuwende mensen. En elke paar minuten start de muziek opnieuw. In het oog van de storm staan een aantal meisjes te wachten op de volgende aanwijzing van de regiseur. Alles wordt gestuurd. Eerst nu valt me op dat de omgeving vol is van statisten. Na elke take gaan ze braaf terug naar hun uitgangspositie. Een jongen gooit een frisbee, een dude maakt een sprong met zijn skateboard, een schaarsgeklede loopt op hoge hakken richitng strand. California gladgestreken en gestiliseerd. Don't believe MTV!

PALM SPRINGS

Is de eerste indrukdoorslaggevend? Hoe verdient men een tweede kans?  De laatste vier weken California staan op het progamma. Wat kan, moet of wil ik nog meepakken? Via via beland ik op een typische website. Witte achtergrond, blauwe letters. Amateuristisch html geknutsel. Geen hoofdprijs voor de eerste indruk, maar wel voor inhoud. Palm Springs Concours d`Elegance. Veel Italiaans blik en überhaubt, de eerste Ferrari ooit in het wild. Dit zou een mooie trip kunnen worden. Niet ver van LA en entreeprijzen die beneden het pijl van Pebble Beach liggen. Ik gooi het voorstel de groep in. Steve haakt snel aan, Chris is met meer moeite te porren voor een weekend in de woestijn. "Schau mer mal".

Vrijdag. Het motel 6 is al geboekt. Chris twijfelt nog. Tegen de avond bezoek ik mijn vaste liquor store op de hoek van Ocean Park. Een paar minuten later suis ik met een tas vol Red Bull en aanverwante artikelen terug richting studio. De dag wordt langer als gedacht . De to do lijst van deze week lijkt geen einde te hebben. Toch nog even een boekje in elkaar zetten voor de presentatie komende week in Duitsland, toch nog even een fotoretouche voor die ene variant waar niemand op zit te wachten. To do or not to do, that is the question waar ik in de nachtelijke uren mee door de studio dwaal. Vele I's die voorzien moeten worden van vele puntjes. Wie denkt dat alleen studenten last hebben van allnighters heeft het bij het verkeerde eind.

Als ik thuis vermoeid de deur achter me dicht trek en op bed neer plof is het half acht 's ochtends. Palm Springs staat op springen. Met veel moeite bel ik Steve op dat ie niet op me hoeft te rekenen. Twee balende carfreax in gesprek. "He joh, ga even een paar uur pitten en vraag Chris of ie je om tien uur komt ophalen, dan kan je in de auto nog verder crashen, kom je toch gewoon later, even doorzetten". Denken kan ik op dit moment niet meer, dus fijn dat Steve dat voor me doet.

Of ik uiteindelijk nog geslapen heb weet ik door de vermoeidheid niet meer, maar tegen de middag sta ik opeens op een golfcourse midden in de woestijn. Dixieland jazz dwarrelt over de greens. Droom ik of ben ik daadwerkelijk in Palm Springs?

De sfeer is relaxed. Veel blik en, het valt ons erg op, veel bloezen. Te goud te oud te bruin te blond. Het is mooi mensen kijken hier. Palm Springs staat er om bekend sinds jaar en dag de weekend hide-out van rich en famous Los Angeles te zijn. Een oase van golfbanen, palmen en  bungalows uit de zogenaamde "atomic age". Mensen met geld voelen zich hier in hun element. Na een tijdje begint het "geblaat" wel een beetje te vervelen. "O darling, this is what they call a famous italian car, I used to drive one in the eighties, but sold it to a very good friend of mine, this one is not in a very mint condition though".

De eerste fotos zijn scherp dankzij auto focus, iets dat mijn vermoeide ogen laten afweten. Na een zonnig uur ben ik echter een beetje opgewarmd en wakker. De rest van ons gezelschap moet wel lachen om de voorbereidingen die ik getroffen heb voor vandaag. In een knal groene jogging pants en blauw t-shirt schuifel ik door de lange rijen autos, ga op in de omgeving. In chromen reflecties zal men moeite hebben me te terug te vinden.

Absoluut highlight is een highgloss zwarte Ferrari P4 330. Onwerkelijke conditie. De eerste indruk telt. Na even goed kijken blijken we het te maken hebben met een wel erg goeie replica. Wellicht is deze racer een mooie metaphoor voor het Concour d'Elegance. Veel breedgetrokken plastic glimlachen (met dank aan de locale chirurg), jong gebleven klassiekers in een onwerkelijke omgeving. Mooi dus.

Veel indrukken die met enige vertraging doordringen. Slapen kan ik zondag in het vliegtuig. Met een beetje mazzel ben ik al met de Duitse tijden gesynchroniseert.

ENZOVOORT

Zomaar een dag. Alhoewel. 29 Februari komt niet zo vaak voor. Schrikken is het in ieder geval niet meer na terugkomst van de dagelijkste lunch buiten de deur. En in dat buiten de deur zit het hem nu juist. Wanneer de ontwerper weer achter zijn papier gaat zitten in California doet hij dat altijd met een prikkelende nasmaak onverwachte indrukken. Vandaag is het weer eens raak. Een voiture dat in Europa alleen op zolderkamertjes te vinden is staat nonchalant voor de studio geparkeerd. De eigenaar, of misschien is het gewoon de bestuurder, brabbelt minuten lang in zijn cellphone terwijl zijn voertuig omzwermt wordt door een meute grote kleine jongetjes. Geen reactie. California Coolness. To be seen....oftewel...to be scene.

Mijn Green Tea Latte transformeert zich langzaam in een Frappe. Toch schiet ik nog een paar kiekjes en wacht op het verlossende janken van een startende Ferrari Enzo. Niet mooi op een poster, maar erg puur in het echt. Zomaar een dag.

ROODMOVIE

Dilemma van een designer. "Kunnen ze me nu missen aan het model, zo kort voor een presentatie?"
Een lange blik op het model en een korte op mijn openstaande vakantie dagen later neem ik de beslissing. Ja, het moet kunnen.
"Es wird schon schief gehen" is een gevleugelde uitspraak in Bayern. Begrepen heb ik het nooit helemaal, maar vandaag vertrouw ik op deze oude wijsheid aus die Heimat. Morgen kan ik dan nog de laatste puntjes op de i zetten voordat we weer eens de spuitkabine ingaan.

Snowboarden in California blijft een feest. "Four seasons in one day" zong eens Crowded House. Hetzelfde geldt hier. Van het ene extreme in het andere. Een mooi contrast. De groep thuisblijvers is op het laatste moment nog groter geworden. Zodoende ga ik op woensdag ochtend alleen op pad. Dat ik ietwat aan de late kant ben wordt me snel duidelijk wanneer ik op de 10 in de ochtendspits beland. Amerikaanse files zijn net iets anders dan in Europa. Laat ik jullie mijn theorie besparen. Stop and go verkeer is de praktijk. Net als je denkt weer door te kunnen stromen staat opeens alles vast. Het verlangen naar de laatste sneeuw van dit seizoen is wellicht iets te groot in de massa van woon-werk-verkeer. Het heftig ingrijpen van het ABS systeem, mijn instinctieve manouvre naar links en een breed panoramablik op de bumper van mijn voorganger doet me beseffen: Mattijs, je hebt vakantie vandaag, die sneeuw zal niet zo snel smelten". De highway kent haar eigen ritme.

Honderdtachtig kilometer verder volgt het ritueel: Starbucks, snowboard, stoeltjeslift, sneeuw. Een doordeweekse turbo vakantie. Heerlijk. Vier uur non-stop draai ik mijn rondjes op bijna lege pistes. Het rijk alleen. Kort voor vier uur nog snel even een paar laatste sporen achterlaten in de nattige sneeuw. Uit het dal kruipt een collone rupsvoertuigen de hellingen op om deze glad te strijken. Overal duiken vlaggetjes met het opschrift Closed op. De toch al lege liften komen tot stilstand.

Heerlijk moe stap ik wat later in de auto. Wat volgt is een twee uur durende "roodmovie". De voorruit als breedbeeld plasma scherm. Een tergend trage en o zo mooie sunset in California. Hits from the seventies als soundtrack. Vooral het laatste stuk richting Down Town is als een rit op een actieve vulkaan. De hemel in vuur en vlam. Dat de navigatie me nog flink het bos instuurt kan de pret niet drukken. De weg is het doel.

VENICE JAZZ

Venice komt pas echt tot haar recht per fiets. Het is heerlijk cruisen over de brede straten. Zonnig warm is het als ik de poort achter me dicht trek. Links, rechts? “Schau mer mal” zou men in Bayern zeggen. Met een zig zag beweging gaat het richting Washington Blvd. Steeds kom ik terug op Abbot Kinney. In de vele alleys vindt men steeds weer kleine verrassingen. Bedrijvigheid tussen grote afvalcontainers. Een stuk grond waar een architect zich heeft kunnen uitleven wordt afgewisseld door een bungalow in verre staat van ontbinding. Wat heeft die roestige ligstoel op het dak te zoeken? Het contrast tussen rommelig en strak zorgt voor leven. In Duitsland of Nederland zou al lang de buurtcommissie klagend voor de deur gestaan hebben. Een rij aftandse BMW motorfietsen voor een garage. Achter een pand staat de polyester carroserie van een Lotus in de zon te bakken. Kleine bedrijven waar alles nog per hand gaat. Open deuren, ontspannen atmosfeer, neem je tijd. L.A. alleys, een verborgen wereld achter Main Street California.

Ocean Front Walk. Van het ene uiterste in het andere. Een bad aan kleur, geur en geluid. Toeristen kopen t-shirts, muziekanten en artiesten doen hun ding, vragend om de gunst van de drommen kijkers. Locals lopen, toeristen huren fietsen waar je thuis niet op gezien wilt worden. Frozen Lemonade 99 Cents. Kom eten, kijken, kopen, luisteren. De bekende karakters zitten aan de rand van de boulevard. Kermis het gehele jaar door.

Een man staat een jazzy groove te persen uit een zwarte fluit. Het hese warme geluid is een mix van alt-sax en klarinet. Ik blijf staan. Even bungelt een exemplaar in een plastic tas aan mijn stuur. De buurman stopt met schilderen en kijkt me aan. „Een toerist die voor een fluit te strikken is kan ik ook wel een schildering slijten“ staat op zijn gezicht te lezen. „I see you like music, well my paintings are about music“. De zwarte stukken karton zijn met witte verf bestreken. “You should buy one of my pieces, it will give you luck, it’s about the experience”. Ik heb net een fluit gekocht voor een paar centen, een andere keer wellicht. Mijn excuus is erg afgezaagd. De man houdt verbeten aan. 20 Dollar, 10 Dollar, he man ik heb geld nodig voor de bus.....5 Dollar?
Oke, maar dan wel een basgitaar.

Met de manual op schoot probeer ik de eerste toon door uit het zwarte PVC te wringen. Het valt niet mee. Ontspannen, maar met kracht. Ik kijk nog eens naar het zwarte schilderingetje. Verdomme, die gozer heeft me gewoon een gitaar tafereeltje aangesmeerd! De eerste diepe toon schalt door de kamer.

PORSCHE MEETS HILTON

Hilton meets Stuttgart. Hoogpolig tapijt en kroonluchters, klapstoeltjes en koffie. Uitgestald over vele tafels ligt zestig jaar Porsche geschiedenis. De mythe heeft haar prijs. Het duurt even voordat we de conventieruimte van het hotel binnenstappen. De parkeergarage is gevuld met vele originals. Glanzende lak in wit tl-licht.

Een goed gevulde portomonee is hier een must voor diegene die een stukje geschiedenis mee naar huis wil nemen. Een schitterend affiche uit vervlogen dagen. „Fourhundred dollars sir“. En dat zonder met de ogen te knipperen. Tussen het amerikaanse door hoor je Duitse gesprekken. „Er redet und redet und redet, Stunden lang, kauft aber nichts! Ich werde ihm nicht los!“

Na een half uur heeft mijn portomonee een dramatisch dieet ondergaan. Stuttgart in plastic tassen “to go”. Het ultimatieve Porsche Rennsport boek doet het goed op elke koffietafel. Fantastische fotos, mooie details en zeer uitgebreid. Alles verpakt in een strak package.
Naast speelgoed uit 1975 vind ik eindelijk het schaalmodel dat al lang hoog op mijn lijst stond. Porsche 908/03 Targa Florio, in Gulf trim. Na kort onderhandelen over een goede prijs verdwijnen de laatste bucks. Het is even slikken. Collega Mirko heeft behoorlijk toegeslagen en kan me geruststellen. „1.48 Mattijs, 1.48“

VENICE BLUES

Een riff gebasserd op paar simpele accoorden, dat is alles wat je nodig hebt. Een dik pak wolken en natte straten doen de rest. Venice Blues.

Nog even snel naar buiten voor een blik bier en een slice pizza. Natte trimschoenen in diepe plassen. Daklozen staan in het vale licht op de hoek van California en Abbot Kinney. Het is koud, vandaag krijgen ze green change. Papier in plaats van munten. Ik schiet een paar nacht fotos. Op de achtergrond het luide verhaal over hoe je alles kwijt kan raken als je vrouw er vandoor gaat met je geld en bezittingen terwijl jij je „time“ in jail doet. „Man, I had a 1965 Pontiac and a Buick, all gone!“ Venice Blues.

De witte pick-up staat een paar deuren verder in het blauwe neonlicht. Een dik pak wolken, natte straat. Venice Blues.

MUSIC NON STOP

“Shit mat, als dit zo doorgaat kom je niet meer aan slapen toe”. Hoog opgestapelde dozen op de houten vloer tussen bed en kast. Bekeken, maar niet beluisterd. Ik zou me moeten schamen en muziekliefhebbers thuis zullen me waarschijnlijk verachten. Van de andere kant, wie laat er een goeie funk plaat liggen voor een Dollar? Precies.

Eens goed ontspannen na een dag werk. Niet links naar Venice afbuigen, maar rechts richting Hollywood. Goeie muziek op KCRW tijdens heen- en terugweg. Etienne de Crecy. Nightcruise door Mexicaanse en Koreaanse wijken. Doordeweekse vakantie.

Om elf uur klinkt de gong. Ik duw mijn stapel vierkanten over de balie. „You picked some hot stuff out of that one-dollar box“. Het was weer goed. Bij thuiskomst geef ik een nieuwe definitie aan het woord Double Album. Radio Gnome Invisible someone?

SUPER SUBARU

“Mattuchellach, you will like this”. “Tomorrow I am going to pick it up. It’s the opposite of my other car except one thing”. Een moeilijke vraag op een zondag namiddag. Per E-bay gekocht? Dik en groot wellicht. Ik waag een paar pogingen, maar houdt het na een roze Rolls Royce Corniche met tijgerprint uit 1981 voor gezien.

Op maandag ochtend is iedereen er vol van. „Heb je de nieuwe auto van Yuval gezien?“ Nadat ik mijn emails gelezen heb begeef ik me richting de binnenplaats. In het felle ochtendlicht staat ze geparkeerd. Collegas lopen met een dikke glimlach rondom de kleine Japanner. „Hebben ze het per post gestuurd?“ Grappen zijn snel gemaakt, maar de bewondering blijft. Reduced to the max anno 1970. Zo fragiel, simpel en slim. Vier personen en een berg baggage op nog geen vier vierkante meter. De topsnelheid van 80 km/h bereikt deze luchtgekoelde Subaru Sambar na veertig seconden. Drieentwintig my little ponies uit een blikje cola. Yuval had gelijk, een compleet contrast met zijn ander vervoermiddel.

Kijken en proefzitten is leuk, rijden is een belevenis. We gaan lunchen op Main Street. De exterieur collegas suizen in de dikke Phaeton voorbij als we de dunne deuren dichtgooien. We zullen ze niet zo snel inhalen, maar hebben wel enorme lol. „Ik heb ook een airco“. Met een kraak gaat het luikje in het vooronder open. Frisse zeelucht stroomt naar binnen. Mensen op straat blijven verbaasd staan alvorens een dikke grijns of een thumbs op verschijnt. Twee Iraniers zijn er als de kippen bij als we inparkeren. „Petrol or diesel?“ Dit ruimtewonder blijkt een globale geschiedenis te bezitten.

„You don’t have to be big to get the job done“. Een mooi statement in oversized Los Angeles.

BOB'S REFILL

Hier is het adres voor diegene op een vrijdag avond honger en niets te doen heeft; 4211 Riverside Drive, Burbank. Bob’s Big Boy levert brullende big blocks voor het oor, bont blik voor het oog en burgers tegen de honger. De parkeerplaats rond uitvinder van de double-decker hamburger is elke week weer het toneel van een fantastisch schouwspel. Vandaag de refill.

Tijdens de middagpauze nog snel even langs de locale electronicazaak om een statief te kopen. Twintig dollar voor anderhalve meter standvastigheid. Met de klei nog in de ogen vertrekken we rond zeven uur vanuit de studio. De beelden van afgelopen week hebben voor zich gesproken.
Craig Durfey is op het laatste moment meegekomen. Zo ook Raul, Mirko, Regina, Patrick en Laurent. Het zwaan kleef aan princiepe heeft de groep doen groeien naar acht man. Gezellig.

Vorsprung durch Technik? Terwijl ik nog met mijn statief loop te stoeien zie ik Steve Lewis heel wat flexibeler het asfalt afkruipen. Been there before. Tussen ons blijft het een gezonde competitie waarbij vanavond de rest van de groep als jury fungeert. Ik trek weer eens aan het kortste eind. Hij de scherpere blik, ik de scherpere fotos. „We have to swap photos before you go back to Germany“. Twee volle zithoeken en acht hamburgers later weer naar buiten voor de tweede helft.

Wat zijn Amerikanen toch vriendelijk. „Sorry“, mensen stappen uit het beeld als je een foto wilt maken. Een stoel verplaatsen is geen probleem als je het vraagt. Trotse en relaxte bezitters. Het echtpaar dat de groene Dodge Charger op de beste spot van het terrein heeft staan vraagt na of de fotos online zullen verschijnen. „Carfreax with an X dot com“. Ze zullen gaan kijken en geven nog een tip mee voor de Europeaan. De laatste week van Maart is het te doen in Las Vegas. MoPar moet je gezien hebben als je van Burbank houdt.

Zoveel vriendelijkheid en aanbevelingen kent zijn grenzen. Een oudere man volgt ons op de voet en geeft zijn mening over hoe en wat te fotograferen. Kritisch meekijkend op het display na het afklikken. Welkom tot de digitale fotografie.

Een strak witte „Herbie“ staat naast een Cobra onder wit tl-licht te glanzen. De witte helm als passende prop op de kap. „These two cars should race eachother“ klinkt het naast me. De twintiger blijkt de eigenaar te zijn. Na een praatje snel door naar het volgende highlight. Best of show is vanavond de gif groene en zeer extreme Rod Fink bolide. Wat nog mist is de Hotwheels verpakking. Het gele licht straalt mysterieus als de eigenaar nog maar eens zijn enorme motor start en het event voorziet van een passende soundtrack. Geweldig.